GAUEKO ELE IXILLEN BALADA
(B.L.) 

Gauaren lumez idazten doazen 
ele ixilak nator kantatzen
jainko guztien atetan daitzen 
asekaitz noa bizitzan barnatzen. 

Fruitu ukakorrak ditut usantzen 
amets aragikoietan ixurtzen 
grinen zirrarek naute edertzen 
gauaz maitaleen suan naiz erretzen. 

Ene gogozko egunsentian
druiden arpen oihartzunean 
iheskor noa ohargabean 
izkutuko oroitzapen bidetan. 

Udazken margoz andere lurra 
emeki dator ene baitara 
zimeldutako sinismen hura 
jainkozko ikuituez laztantzera. 

Azmamiez ferekatzen dudan 
belar ezearen funtsean 
biluztuz noa lurkoi bidaian 
oharpen zaharren dastatze gozoan. 

Itxaropena, zatoz nerekin 
apainduaz jauntzi xuriekin
ene maitale nahi zaitut egin 
aitonen semeen ohorearekin. 

EGUN BATEZ 
(B.L.)

Egun batez, 
autatua izatearen zirrara 
ezin gordea nialarik, 
ene belarrietan 
oihartzun bat hintzena 
aurrez aurre
ezagutzeko aukera nian. 

Hantxe hintzen
luze ibili denaren 
jakindurizko keinuez 
gabardinaren doai estetikoak 
deusezten.

Nik, oihal xurizko ator batekin 
idurikatu hintudan
eta, arpa baten beharra ere 
sumatu nian hire eskuetan. 

Hire iturri hitz jarioa 
sakoneraino busti ninduen 
apirileko euria huen.

Aidean idatzi nahirik bezala 
araudi sendoz, lerro lerro 
hitzak antzez dantza batean 
lotu zirenean,
gure arrazaren ohizko errepika 
biluztua ikusi nian
ballet batean. 

Gero zaldia hartuz 
kondairan barna 
zalapartaka abiatu hintzen. 
Luze ibiliz gero, 
altzairuzko bidea egitean, 
zaldia
eromenean begiak galdutako 
suminduran bilakatu zitzain. 

Zaldi kateztatuaren nekea 
gaurkotasunez margotzen ari hintzen 
eta ni hire coctail gazi gez aberatsez 
mozkortzen eta mozkortzen, 
lanbro fin batek bere baitan
hartu banindu bezala 
irtetzen, irtetzen; 
hire itzalarekin 
ator bat egin nian. 

DAMA GAZTE XARMANT BAT
(Herrikoia)

Dama gazte xarmant bat jiten zaut bixtara, 
Iduritzen baitzeraut zeruko izarra!
Ama batek hazteko, hori zerbait bada 
Gure salbatzaileak kontserba dezala!
Trala tralara tralara, kontserba dezala! 

"Gabon gizon gaztea, konpañiarekin! 
Gostu du egotiak ixtant bat zurekin 
Badakizu mintzatzen errespetuarekin, 
Jainkoak har zitzala hil-ondoan berekin!"
Trala tralara tralara, hil-ondoan berekin! 

"Ene maite pollita non ote den bizi, 
Bazinakikeea zuk haren zerbait berri? 
Aspaldi ikustera joan nahia bethi... 
errozu ene partez, milaka goraintzi."
Trala tralara tralara, milaka goraintzi.

"Ez zinuke ia hobe zauhaurrek joaitea, 
Nitaz igorri gabe komisionea? 
Samurturen ote den ez zaitela fida;
Zatoz enekin eta, biak joanen gira."
Trala tralara tralara, biak joanen gira. 

GAUA ETA NI
(Khalil Gibran/B.L.)

Zu bezelakoa naiz, oi gaua;
iluna eta biluzia. Ene ametsen garretan 
dagoen bidean barna noa eta ene 
oinak lurra ukitu orotan egundoko 
aritza sortzen da.

Ez, zu ez zara ni bezelakoa, oi eroa; 
ondarrean egin atza neunzera
oraindik ere atza begiratzen bait duzu.

Zu bezelakoa naiz, oi gaua:
ixilla eta sakona. Eta ene bakardadearen 
bihotzean ba da erditzen ari den 
jainkosa bat, eta bertan zerua eta 
infernua bat egiten dira.

Ez zu ez zara ni bezelakoa, oi eroa; 
oraindik ere oinazeak ikaratzen bait zaitu 
eta osinaren dei-kantak izitzen.

Zu bezelakoa naiz, oi gaua:
basa eta ikaragarria; ene belarriak 
menperatu herrien garraxiz eta ahaztu 
lurren asperenez beterik bait daude. 

Ez, zu ez zara ni bezelakoa, oi eroa; 
oraindik ere zure ni ttipia laguntzat 
daukazu eta ez duzu zure Ni haundiaren 
adiskide izatea lortzen.

Zu bezelakoa naiz, oi gaua: 
bihotz-gogorra eta beldurgarria; 
ene bularra garretan dauden 
itsasontziek argitua bait dago
eta ene ezpainak hildako gudarien odolez bustiak. 

Ez, zu ez zara ni bezelakoa, oi eroa;
oraindik ere zure bizki-arimaren 
grinak dauzkatzu eta ez zara 
bihunu zuhaurren lege bakarra. 

Zu bezelakoa naiz, oi gaua:
gatz eta piper ene itzalaren babesean
lo dagoen hura ardo birjinaz mozkortua 
bait dago orain, eta jarraitzen didan 
emakumeak bekatu egiten du alaiki. 

Ez, zu ez zara ni bezelakoa, oi eroa;
zure arima zazpi toleseko oihaletan inguratua 
bait dago eta ez deramazu bihotza eskuetan. 

Zu bezelakoa naiz, oi gaua:
jasale eta grinatsua, ene bularrean 
zimeldu musuzko hil-atorretan
ameka maitale hil bait daude obiratuak. 

NI OLENTZERO NAIZ
(J.R. Uriarte-B.L.)

Anai-arrebak
ni Olentzero naiz
ni Euskalerriko Olentzero
atzoko eta biharko opariak dakartzkitzuena 
traizioz hildako karlisten gibel freskoak
geldirik dauden burni oletako maillu eta auspoak 
mehatzariak, ikazkinak, benakeroak, zurginak eta olagizonak
esku eta aurpegiak garbi 
begiak malko
biraoka eta zikin
mendiari behera iheska kaietara 
gari eta oihal bila doazenak,

Espainiako opari garestia dakartzuet 
espaineratutako Bizkai mehatzetako burnia 
anai-arrebak aditzen?

Orai hemen nago
etxeko sutondoan zerraldo 
zomorroak ahoan, lerdea dariodala 
hemen nago

Orduñatikako bidez datozen hiltzailei begira 
eta ikusten, ai!
nola ari diren gure kaiak lelo-kabiak bihurtzen 
ikusten
orain txizpaz armatutako kaioen ega askea, 
hemen nago

Leonard Cohen bezala sentitu nahirik
trintxeretako gudariei jauna deramaioten apez euskaldun bat 
izan nahian,

a, ni plazerra naiz 
ni basauntz bat naiz 
Jaizkibeletik itsasora jauzika doana 
eta gauez beren burua hiltzen duten 
euskal olerkariekin
eta haien gorputzak laztanduko dituzten 
lupin eta legatzekin
Laga, Bakio eta Ondarraitzeko ondartzetan 
mintzatzen naiz
ni haur jaioberria naiz 
Aturri ibaian barna
ene arbasoen laztan eta fereken 
billa dabillena,

a, ni izanen naiz
ene alaben arto, maitale eta seme
eta euri denean 
haiekin joanen naiz 
bertsoak entzutera Xenpelarrenera, 

Irlandako emakumeok, Euskalerriko emakumeok 
gure abestiz beteko dugu geroa 
belarrezko arparen itzalean eginen loa 
eta zuen semeak bretoi izanen dira 
Bizkaiko eukalitoen antzera,
eta inork
inork ez du honen berri izanen 
debekatua bait dago gure amodioa, 

eta orain banoa
eta barka kantu triste hau 
barka txoriekin besarkaturik 
gure itsasoko ur sakonetan murgiltzen banaiz

Agur, Agur ene
Agur, Agur seme
Agur itsaso, Agur Garazi 
Agur, Agur anai-arrebak 
Agur ene
Agur seme
Agur anai-arrebak 
Agur ene
Agur seme
Agur ene guztiak.